Vroeger dacht men dat je netjes van fase naar fase ging in de rouw, maar die gedachte is al lang achterhaald. Rouwen kent geen rechte lijn; het is een golvend en intens persoonlijk proces. Ieders rouw is een eigen weg, een reis waarin hard gewerkt wordt: de rouwreis.
Een reis klinkt vaak leuk, maar de rouwreis is werken, heel hard werken om je leven weer op te pakken. Aan dat harde werken zitten rouwtaken aan vast.
Een reis klinkt vaak mooi, maar een rouwreis is vooral werken. Heel hard werken om je leven weer op te pakken. Aan dat harde werken zitten concrete rouwtaken vast.
Volgens experts zoals William Worden en Manu Keirse bestaat dit werk uit vier rouwtaken:
– Het verlies van je dierbare onder ogen zien en erkennen.
– De pijn van het verdriet doorleven.
– Je leven aanpassen aan de realiteit zonder je dierbare.
– Een blijvende emotionele verbinding zoeken met je dierbare en de draad weer oppakken.
Daarnaast heb ik zelf ervaren dat er nog veel meer bij komt kijken. Gevoelens kunnen alle kanten op schieten. Denk aan verdriet, leegte, boosheid, frustratie, schuldgevoel en spijt. Maar ook ongeloof, of zelfs een gevoel van opluchting. En dat zijn dan alleen nog de emotionele reacties.
Er zijn ook heftige lichamelijke reacties die je kunt ervaren. Denk hierbij aan extreme vermoeidheid, slaapproblemen, futloosheid, hoofdpijn en spierpijn. Je hele lichaam reageert op het verlies van je dierbare.
En niet te vergeten wat rouw met je brein doet. Ook daar gebeurt een heleboel. Denk aan rouwdementie (een plotselinge, maar gelukkig tijdelijke extreme vergeetachtigheid), concentratieverlies, besluiteloosheid en het gevoel alsof er een dikke mist in je hoofd zit.
Waar de scherpste randjes van de rouwtaken na enkele maanden tot een jaar soms wat zachter worden, is dat voor je lichaam, je gevoelens en je brein vaak heel anders. Deze klachten kunnen maanden tot zelfs jaren duren en in golven blijven terugkeren.